DoodGewoon

We stapten in de auto en vertrokken. Het was laat en voor ons gebruikelijk dessert was het al helemaal te laat. We reden, onvoldaan, maar lachend, door drukke straatjes met straathoertjes waar iemand al van had gehoord, via scherpe bochten die niemand kon nemen zonder te fronsen. “We zijn laat”, zei onze chauffeur. “Welnee”, zei onze passagier. En toen, toen gebeurde het. De klokken werden gestopt en iedereen stond stil. Wij reden, zonder moeite. Door een Brussel vol bevroren voetgangers op een winterdag die nochtans de eerste tekenen van lente vertoont, vol gekromde auto’s in scherpe bochten en stilstaande fronsen op gezichten. Wij kwamen toe, op tijd. En de tijd, die startte opnieuw.

Aangekomen, leek vanalles te gebeuren. Kleine eekhoorntjes met hamertjes, soldaten op verlaten eilandjes. Toen we de poorten van hun kasteel binnenreden, startten ze het feest. “Daar zijn ze”, riep iemand achterin, alsof hij in een xtc-gedreven reclamefilmpje meespeelde. De chauffeur zei “Drie tickets voor Anima.”
En toen zaten we op de trap. De tijd die voor ons had stilgestaan, haalde het universum nu in; na elke plus een min. “Technische moeilijkheden”, zeiden ze, maar wij wisten wel beter. Na veertig minuten wachten begonnen we het systeem echter te verdenken van vals spel. Het moet zijn opgemerkt, want plots gingen de deuren open. “Sorry voor de technische moeilijkheden”, zei een wonderbaarlijk verbale vrouw met rode broek, op het podium. We wilden rechtstaan en schuld bekennen, maar deden het niet. Onze min was al opgeroepen; onze plus was al rechtgezet.

Rode draad van de voorstelling was ‘Siggraph’, een jury uit San Diego die jaarlijks ‘s werelds beste animatiekortfilms uitkiest. Siggraph is een soort Oscarverkiezing, maar dan enkel en alleen voor korte animatiefilms. De winnaar krijgt zelfs automatisch een Oscarnominatie in de categorie Beste Geanimeerde Kortfilm.
Het eerste filmpje kwam uit de stallen van Weta Digital, het speciale effecten-huis achter Lord Of The Rings en King Kong. Tot de verbazing van iedereen die zich aan animatie verwachtte, bleek het een real-live filmpje te zijn, maar met geschifte special effects. Een man struikelt op een steile straat en rolt die straat af. Hij veroorzaakt een letterlijk sneeuwbaleffect: er worden andere mensen meegesleurd, fietsen en auto’s. Het lijkt wel de lalala-versie van het HIV-bewustmakingsfilmpje een tijd terug. Op het einde van de rit blijkt het een reclamefilmpje voor een verzekeringsmaatschappij. Lalala.
Hierna kwam Scrat op het scherm, het lieve beestje uit Ice Age dat steevast zijn dierbare noot beschermt, maar hem toch keer op keer kwijtgeraakt. Het populaire pluchen personage heeft blijkbaar zijn eigen kortfilm, No Time For Nuts. Hilarisch trouwens.
Andere hoogtepunten waren Ark, En Tus Brazos, Lifted en The Itch. Ark is een visueel overdonderend, apocalyptisch verhaaltje van een man die ontdekt dat hij besmet is met een virus dat de wereldbevolking heeft uitgeroeid.

En Tus Brazos toont de passie van de tango en bewijst met de luttele twee zinnetjes dialoog de Spaanse ziel niet te missen. En met Lifted toont Pixar zich nog steeds de koning van de schattige animatiefilm.
Maar The Itch was misschien wel het hoogtepunt van de avond: een kort, simpel, absurd verhaaltje zonder overdonderende animatie, maar misschien daarom net zo verschrikkelijk ontroerend.
Verder waren er nog een hoop bindfilmpjes waarin mensen digitaal zijn, licht real-time schijnt en huid enkel digitaliteit overspant. “De mensheid kan zichzelf wel eens verliezen”, zei onze chauffeur. Of hij het luidop zei, wisten wij niet.

Buiten de zaal waren er drankjes, witte, rode, die met bubbels en die zonder. Maar ons oog was gericht op animatie. Met 24 grote blokken maakten wij 24 beelden, die we voor onze ogen lieten afspelen tot ze veranderden in het huis waar we die avond in woonden. Het had een dak, een deur en een raam. Af en toe passeerde een vriend met een klein carreautjeshemd. Hij gaf ons eten, zomaar en voor niets. We hadden hem in huis gehaald, maar dan was het dak ingestort, de deur versperd en het raam gebarsten.
En toen, toen vertraagden de beelden. Van 24 naar 20. Van 20 naar 12. Tot de hartslag van onze architectuur stopte en wij overbleven in de stilte.

Gebouw Q van de Vrije Universiteit Brussel zat woensdag 14 november vol kort. Korte mensjes met korte beentjes die korte afstanden aflegden tussen korte films. Voor de zestiende keer organiseerde Trefcentrum Y’ van de VUB het kortfilmfestival Het Grote Ongeduld!, waarop de eindwerken van alle afgestudeerden van de Belgische filmscholen vertoond werden.

In een doolhof van donker gras en selectieve lantaarnpalen lag gebouw Q verscholen. Binnenin, waar het licht en warm was, wachtten al enkele jonge filmmakers op hun publiek. De bar bleef helaas gesloten en ongemak en nervositeit konden slechts getemperd worden door staren, nagelbijten of doe-alsof-lezen. Maar toen de klok tik zei, gingen de deuren open en werden de lichten gedimd.

The Blessing of Henry Mullin van Mathieu Depuydt was een waardige opener. Een rustige film over doodgaan, en vooral over niet doodgaan. Wanneer een Engelse soldaat tijdens een veldslag dodelijk gewond raakt, maar blijft leven, wordt zijn sterfelijkheid in vraag gesteld. De setting, een stil en kaal oorlogsgebied, is bijzonder sfeervol en een welgekomen tegenwicht voor de luide en agressieve oorlogsfilms.
Pim Algoed brengt met Tanguy’s Unifying Theory of Life twee sterke acteurs samen. Robrecht Van Den Thoren speelt Tanguy, een charismatische kuisman met grote ambities, Johan Heldenbergh is zijn sympathieke collega Grégoire. Tanguy worstelt met alle symptomatische vragen van een jonge twintiger. Waar ga ik wonen, wat ga ik doen, wie zijn mijn vrienden en waarom stelt mijn moeder zoveel vragen. Een mooi, klein verhaaltje over de antwoorden die nooit echt komen.
Nathalie Teirlinck won onlangs de prijs voor Beste Vlaamse Studentenkortfilm op het Filmfestival van Gent. In Juliette heeft ze het over een vrouw die op de dag van haar huwelijk geconfronteerd wordt met flashbacks naar haar jeugdliefde. Het is een gevoelig portret van een verloren liefde, een zanderige opdelving van begraven verlangens.

Ook Luz Diaz heeft het in Les Corps Silencieux over de leegte na de liefde. De wanhoop die ze toont, ligt niet in woorden of tranen, maar in daden. Diaz’ hoofdpersonage probeert op alle mogelijke manier bij haar ex-vriendin te zijn. Ze volgt haar, belt zonder boodschap, knuffelt tweedimensionale beelden uit gemis van de vroegere derde dimensie. Door woorden achterwege te laten, blijft de regisseuse enerzijds aan de emotionele oppervlakte, maar bewijst ze anderzijds dat woorden in de cinema, net als in de liefde, niet altijd nodig zijn.

Het publiek, ondertussen zelf al stiller geworden, komt en gaat volgens eigen schema. In de gangen tussen de vier aula’s waar de kortfilms vertoond worden, is het een wirwar van pauzerende kortfilmkijkers, ijverige flyeraars en nauwlettende organisatoren. Beneden is bar ondertussen geopend. Het bier loopt tot geen bier meer is.

Pim Braeckevelts brengt ons opnieuw de zaal binnen. Zijn animatiefilm Lay Down This World steunt op het geinige idee van een suïcidale man die op het nippertje gered wordt door een Engelse butler. Wanneer de superheldbutler de man wil tonen hoe mooi het leven is, duiken plots overal bizarre ongelukken en noodlottige doden op. Final Destination, maar dan… geanimeerder.
El Camino del Deseo van Eva Cools maakt indruk. Een Spaanse vrouw, fantastisch vertolkt door Georgina del Carmen, verlaat haar gezin en komt in België terecht. Ze trekt bij een rockzanger in en denkt haar nieuwe leven te beginnen. Maar verandert locatie haar noodlot wel, of reizen problemen mee, als ongewilde bagage? Regisseuse Eva Cools stelt intrigerende vragen en stopt ze in een horizontale verpakking met prachtige kleuren.

Kleur is net wat ontbreekt in De Onbaatzuchtigen. Koen Dejaeghers project lijdt aan de kortfilmkwaal van het overdadig beroep doen op één leuk idee. In zijn gecreëerde realiteit maakt hij van mensen producten, en een kortfilm lang worden schoondochters gekocht door vaders, zonen geruild en moeders uitgeleverd. Maar soms is zelfs een kortfilm te lang voor een enkel idee.

Terug in de bar zitten mensen champagne te drinken. Ze hebben lange benen en lang haar en houden met hun lange vingers lange woorden vast. Ze blijven iets te lang staren en verwijzen ons naar Kultuur Kaffee, waar kortfilm.be en K.U.T-site een afterparty geven. De mensen hebben er opnieuw korte beentjes en korte wimpertjes. ‘We zijn terug thuis’, hoor ik achter me fluisteren. We zijn terug thuis.

-> zie www.hetgroteongeduld.be en www.kortfilm.be