DoodGewoon

Het gaat goed met de Vlaamse film, zegt men. Zoals men het betaamt, heeft men zelden ongelijk. We kregen in 2007 internationale aandacht (Ben X), kassuccessen (Vermist) en een ongewoon goede film (Dagen Zonder Lief). We kregen een vinger, maar dit jaar grijpen we een arm. De hongerige Vlaming wordt in 2008 maar liefst vijftien nieuwe films van eigen bodem beloofd. Na Small Gods is er nu Aanrijding in Moscou. En kijk, het is opnieuw een fantastisch exemplaar.
Het mooie aan een nationale cinema is de mogelijkheid om een eigen cultuur op te bouwen en uit te stralen. Het is een schijnbare evidentie, die soms verloren dreigt te gaan onder films die meer weg hebben van Hollywood dan van wat anders, films als De Zaak Alzheimer en Vermist, waarbij de liefde voor de Amerikaanse genrefilm die voor het Vlaamse land verdringt. Maar dan komt ook een film als Aanrijding in Moscou, die bewijst dat Vlaanderen nog niet verdrongen is.

Alles begint met Barbara Sarafian. Het vermoeide, afgeleefde, triestige gezicht van de fantastische Barbara Sarafian, terwijl ze inkopen doet in de Colruyt (waar anders). Om haar zware leven nog eventjes erger te maken, rijdt ze op de parking tegen de vrachtwagen van camioneur Johnny (wie anders) aan. De blikschade is de katalysator van een bizarre romance. Een romance die je enkel op plaatsen vindt waar men bloedworst eet en pinten drinkt. Ja, dit is Vlaanderen. En specifieker, dit is Gent. De Gentse wijk Ledeberg is namelijk het decor voor de relatie die nooit perfect is, nooit allesoverheersend of los van praktische zaken, maar die een gloed van ware schoonheid voortbrengt.

Maar schoonheid brengt schoonheidsfoutjes met zich mee: de iets te lange duur, de voorspelbaarheid van sommige plotwendingen en de muziek met een ongepast hoog Amélie Poulain-gehalte vallen op. Maar met Aanrijding in Moscou is het zoals met de liefde: we vergeven de foutjes even snel als we ze opmerkten. Geen wonder dat Gent een hoofdrol speelt: net als de film is het kleiner en gevoeliger dan het zware geschut, maar onweerstaanbaar mooi.

-> zie www.kutsite.com

Undercover spionage, verhalen van geveinsd vennootschap en verraad, blijft een dankbaar onderwerp in de bioscoopzaal. Films als Donnie Brasco en The Departed brengen die unieke sfeer van spionnenparanoia in beeld, met koortsig zweet als antwoord op de meest belangrijke vraag: wie weet wat? Ook Ang Lee, bekend van de hedendaagse klassiekers Sense and Sensibility, The Ice Storm, Crouching Tiger, Hidden Dragon en Brokeback Mountain, heeft het in zijn nieuwste film over spionage. In Lust, Caution (Se, Jie) focust hij echter niet zozeer op het dreiging van de ontmaskering, maar plaatst hij aanvankelijk de politieke context centraal, om dan over te gaan tot het thema van de hartverscheurende liefde.

Het verhaal van Lust, Caution speelt zich af tussen de jaren ‘38 en ’42, voor en tijdens Wereldoorlog II. Wong Chia Chi is een Chinese studente die zich aansluit bij een amateuristische theatergroep, die wraak wil nemen op de Chinese overlopers bij de Japanse bezetters. De verzetsbeweging vat het plan op om te infiltreren in de hogere sociale kringen van de collaborateurs. Daarin speelt het verlegen meisje Wong een belangrijke rol. Ze vormt zichzelf uiterlijk en qua gedrag om tot Mrs Mak, de echtgenote van de belangrijke zakenman Mr Mak. Na korte tijd is ze deel van een groep mahjong-spelende, sigaret-rokende desperate housewives. Een daarvan is Mrs Yee, de echtgenote van het ultieme doelwit van de verzetsgroep, Mr Yee, de moordenaar van vele Chinese verzetsstrijders.

In het eerste, langste deel van Lust, Caution krijgen we een ietwat afstandelijk beeld van het hardnekkige idealisme van de Chinese studenten en de schijnbare luxeleventjes van de collaborateursvrouwen. Wanneer Wong een strategisch bedoelde affaire aangaat met Mr Yee, komt echter een welgekomen sfeerswitch in de twee en een half uur durende film. Die relatie betekent een lichamelijke synergie tussen de twee tegengestelde partijen, maar tegelijk een grensvervaging binnen Wong zelf. Met elke stomende vrijpartij brokkelt een steen van de muur tussen haar en haar rol. De politieke strijd uit het eerste deel wordt een interne strijd en die wending maakt van Lust, Caution plots een erg emotionele film. Slimme zet van Ang Lee om zich niks aan te trekken van de NC-17 rating (niemand onder 17 toegelaten) die de Amerikaanse censuurcommissie zijn film oplegde. De enkele seksscènes ademen lust en verlangen en maken het hele conflict des te duidelijker. En daarmee bewijst Ang Lee wat wij al vreesden: verboden vruchten zijn steevast de lekkerste.

-> zie www.kutsite.com