DoodGewoon

Lady in the Water: hangend tussen intrigerend en saai, en uiteindelijk nogal overbodig. 

The Dark Knight: zie recensie 

The Philadelphia Story: screwballcomedy uit 1940 met de fantastische Katherine Hepburn, tussen twee vuren geplaatst (Cary Grant en James Stewart). Leuk, niet memorabel. 

Across the Universe: bijzonder originele film van Julie Taymor (Titus, Frida), boordevol Beatles-liedjes en visuele magie.

My Blueberry Nights: Wong Kar Wai’s eerste Hollywood-avontuur is minder dan zijn In The Mood For Love of 2046, maar beter dan de meeste Hollywood-romances. Natalie Portmans verschijning maakt Norah Jones’ nogal duffe hoofdvertolking goed. 

Die Hard: verrassend trage actieklassieker uit 1988 die van Bruce Willis de actieheld met de oneliner maakte. Meteen ook de intrede van Russische slechteriken die Hans heten, nekhaar hebben en onderling Engels praten. 

Be Kind Rewind: teleurstellende nieuwe film van Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Science of Sleep). Interessant uitgangspunt (videotheekhouders wissen per ongeluk alle banden en maken alle films opnieuw), maar weinig boeiende plotwendingen of personages. 

Vidange Perdue: Nand Buyl is de ideale acteur om een bejaarde rebel te spelen, maar helaas is de regie wat oubollig en de nevenpersonages oninteressant. 

We Own The Night: politiefilm over een louche nachtclubeigenaar, die in het nauw wordt gedreven door zijn broer en vader, beide politieagenten. The Departed, maar dan minder zuiver. 

1408: Verrassende en vooral geschifte Stephen King-verfilming met John Cusack als hotelgast in een spookkamer. 

Frontière(s): Brute Franse horrorfilm in de lijn van Hostel. Voegt in tegenstelling tot Haute Tension of À l’intérieur echter weinig toe aan het genre. 

Batman Begins: achteraf gezien een light-versie van The Dark Knight. 

Harold & Kumar go to White Castle: volledig over-the-top en kinderachtig, maar bijzonder genietbaar door de geestige vertolking van Kal Penn en de chemistry met John Cho. 

In Bruges: fantastische film die het midden houdt tussen thriller, drama en komedie. Colin Farrell en Brendan Gleeson spelen, naast Brugge, twee bijzondere hoofdrollen. Met een van de meest overtuigende sterfscènes van de laatste jaren.

The Bourne Ultimatum: lekker nerveuze en perfect afgewerkte actiefilm met een ijzingwekkende Matt Damon.

The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford: van Brad Pitt mocht de titel niet ingekort worden en dat is helemaal niet erg. Lange film met een lange titel, prachtig fotografie en muziek. Casey Affleck speelt een intrigerend personage dat zich nooit laat vangen in termen als loser of lafaard, gek of gedreven, maar daar wel steeds rond cirkelt.

- Jumper: in slaap vallen is niet verboden. Ergerlijk cliché, met een bijzonder doffe Hayden Christensen.

- Wanted: zie recensie

- Fur: onverwacht mooi, met een (opnieuw) ontzagwekkende Nicole Kidman.

- La Noche de Los Girasoles: zie recensie 

- Chinatown: stijlvolle misdaadklassieker uit 1974 met echo’s naar de film noir uit de jaren ‘40 (The Maltese Falcon en Double Indemnity). Faye Dunaway is ijzingwekkend als femme fatale.

- Mama Mia! (hopelijk de slechtste film van het jaar): zie recensie 

- Thumbsucker: leuke dramedy met de even onbekende als opmerkelijke Lou Taylor Pucci in de hoofdrol en enkele onverwachte bijrollen.

- Opera: horrorklassieker uit 1987 van de Italiaanse meester Dario Argento. Of hoe anders horror er kan uitzien: esthetiek boven realisme, sfeer boven verhaal, en bovenal, met ostentatief gedubde actrices.

- Charlie Bartlett: tienerfilm die meer verdient dan zijn onbekende status in Europa. Cliché genoeg om te ontspannen, fris genoeg om te verrassen.

- Forgetting Sarah Marshall: minste film uit de Judd Apatow-reeks (The 40 Year Old Virgin, Knocked Up, Superbad), door de slechts vage afdrukken van de Apatow-touch.

- Futurama: Bender’s Big Score: teleurstellend door de doorgedreven complexiteit van het scenario.

- Pink Flamingo’s: een van de eerste films van John Waters bevat al het zaad van zijn toekomstige repertoire: travestie (Divine!), absurditeit en seksuele ontwrichting. Maar dan in superlowbudget.

- El Orfanato: even ontroerend als eng, en met een schoonheid waar de Spanjaarden een patent op lijken te hebben. Geproduceerd door Guillermo Del Toro (El Laberinto Del Fauno).

- The Signal: ietwat geflipte horrorkomedie, bestaande uit drie hoofdstukken, geregisseerd door drie verschillende regisseurs.

- Diary Of The Dead: nieuwste film van George A. Romero, die maatschappijkritisch probeert te zijn, maar moraliserend is, en spannend wil zijn, maar vooral saai is.