DoodGewoon

Je bent een ster. Nee, echt, je bent een ster. Alles wat je doet is fantastisch. Iedereen houdt van je. Iedereen houdt echt van je. Wil je nog iets? Een koekje met geraspte nootjes? Een luxejacht? 

Het leven in de gouden kooi van de idolatrie moet niet meevallen: je mag dan wel koekjes gevoederd worden, op den duur krijg je niets anders dan zoete kots over je heen. Vincent Chase is de nieuwe boy happening in Hollywood: na een rol in de cultfilm Head On wordt hij door de schreeuwende massa naar de gouden bergen van Amerika’s westkust gebracht. En of de lage concentratie zuurstof je op de top gek maakt, zien we in de serie Entourage, een product van kwaliteitszender HBO, dat sinds 2004 de afscheidingspijnen van praalwagens Six Feet Under, Sex and the City en The Sopranos moet helpen verzachten. 

Maar als u Vincent Chase niet kent, dan wel misschien Mark Wahlberg. Het was hij die het idee had om achter de schermen te stappen van een wereld die onze schermen vult dag in dag uit. Het resultaat is een vrij waarheidsgetrouwe registratie van Wahlbergs ervaringen…naar het schijnt (de zon schijnt). Entourage draait rond de nieuwe levensstijl van nieuwe ster Vincent en zijn omringende makkers (de rapper in ons zegt: ‘zijn homies’). Of hoe de doodgewone vraag wat je ’s middags zou eten kan verglijden naar de vraag of je nu wel degelijk klaar bent voor een rol in een blockbuster. Het is slechts mindere goden gegund. 

Het probleem met Entourage is dat de inhoud zijn vorm beïnvloedt en uiteindelijk opslokt: het wil een oppervlakkig wereldje tonen, maar wordt zelf blind voor diepere gronden en onderhuidse wonden. Het grootste probleem zijn de personages: makkers E en Turtle en broer Drama – de namen alleen al schreeuwen opnieuw een vies rapperstaaltje uit – zijn immers gemaakt uit de slappe decorstukken waar de serie net op wil hameren. Spijtig is de simplistische manier waarop Turtle steeds wil consumeren, vrouwen versieren en joints roken en Drama wanhopig erkend wil worden als acteur. Zelfs hoofdpersonage Vincent blijft een onbestemd personage zonder vlees: wat hij voelt onder de lawine van deals, hazelnootkoekjes en puntige one-liners blijft een ongestelde vraag. Gelukkig is er nog de hilarisch brute manager Ari, who puts the vicious in delicious.  

Onevenwichtig, zo voelt Entourage aan. Het is confronterend, maar nooit doordringend; het is visueel entertainend (mooie mensen en felle kleurtjes waaw!), maar nooit esthetisch; het is slim, maar verstrooid geschreven.  Gelukkig blijft u een ster. U bent een STER.

‘Hebben ze nu ook al een derde ?’ is de reactie in vele wandelgangen.
Jazeker: Final Destination is terug.
De eerste FD, 6 jaar geleden uitgebracht, bleek iets meer te zijn dan een standaard teen horror movie. De film had zijn eigen stijl en sfeer, niet enkel in regie (donkere kleuren en de onderhuids stijgende opbouw van suspense), maar ook in het verhaal. Het mooie aan het verhaal was dat het geen zichtbare ‘dader’ had, enkel een serie toevalligheden die tot bizarre ongelukken leidden. Voeg daar nog es de frequente, mooi in beeld gezette en goed geacteerde reacties van de omgeving op hun steeds kleiner wordende kring en je creëert een macabere toon die de ietwat absurde filosofie achter dit alles doet vervagen.
Dit leek al verminderd in de tweede FD: de sfeer was meer opgelicht, het verdriet wat luchtiger, de ‘moorden’ wat afgelikter.

Het verhaal van episode 3 blijft hetzelfde: het hoofdpersonage heeft een visioen waarin zij en haar klasgenoten sterven in een spectaculair ongeluk. Wanneer ze wakker schiet, tracht ze het vermeend ongeluk tegen te houden met veel kabaal. Gevolg: enkele mensen stappen uit, het ongeluk gebeurt daadwerkelijk en de overlevenden sterven een voor een bizarre doden. Ondertussen probeert de heldin met een andere overlevende de logica van de ongelukken te begrijpen.

Deze derde film blijkt een verderzetting van de trend die FD2 onderscheidde van het origineel. Meer nog: deze keer kan al eens goed gelachen worden. Al is dat misschien niet altijd de bedoeling. Maar dat maakt van Final Destination 3 geen slechte film.

De spanning is er, al is die geconcentreerd in de eerste twintig minuten. Dan gebeurt een verschuiving naar platte gore: de ongelukken worden steeds bloediger, maar steeds minder spannend. En wat doen de twee hoofdpersonages? Die kijken toe met een droevige blik in de ogen. Het grappige zit hem in de reacties van deze personages. Zware thema’s die door de lullige acteerprestaties eerder de lach opwekken dan de traan: het truttig geween van de ‘heldin’ voelt aan als een plaspauze waiting to happen (maar is eigenlijk bijzonder grappig) en het gefilosofeer lijkt weinig doel te dienen. De twee hoofdpersonages maken alle ongelukken live mee, maar lijken tegelijk niet overdreven veel moeite te doen ze tegen te houden. Je verwacht meer van mensen die zeven keer zeggen: ‘we can stop this!’.
Want tussen de doden door filosoferen de twee verder over ‘who’s next?’. Deze keer gebeurt dit aan de hand van de foto’s die de heldin van de show trekt tijdens de openingsscène. Dit gebruik van foto’s als katalysator voor het verhaal, werkt trouwens wel.

Maar dit lachen is niet altijd uitlachen. Het maakt de gruwel soms gewoon draaglijk. Dit is geen film die de kijker oplaadt met onrust, zoals betere thrillers kunnen doen. Dit is wel een entertainende rit waarin spanning, horror en humor op geslaagde wijze gecombineerd worden. En dat is al veel, nietwaar…