DoodGewoon

Julianne Moore mag dan nog steeds geen Oscar op haar schouw hebben staan, eens om de zoveel tijd bewijst ze opnieuw een van de Hollywoods meest getalenteerde actrices te zijn. Zo speelde ze memorabele personages in Safe, Shorts Cuts, The Big Lebowski, Boogie Nights, Magnolia, The Hours en Far From Heaven, die haar meer traditionele werk in Freedomland, Laws of Attraction en The Forgotten in een vlotte beweging van tafel vegen.
Met haar nieuwste film, Savage Grace, toont ze zich opnieuw als de actrice die gewaagde rollen aandurft en bizarre personages aankan.
 
Moore speelt Barbara Baekeland, een vrouw die vanaf de jaren ’40 furore maakte in de high society van Londen en Parijs. In een milieu waarin kleine kuchjes zware waarheiden vervangen, durft Barbara wel eens scherp uit de hoek komen. Ze is onvoorspelbaar en hysterisch, een licht waanzinnige desperate housewive. We volgen een stuk van haar leven door de ogen van zoon Tony, opgroeiend van baby tot adolescent. We zien haar huwelijk en haar tranen, haar moederschap en haar ondergang.
 
Regisseur Tom Kalin baseerde zich voor Savage Grace op een waar gebeurd glamour and glitter-schandaal uit 1972 en maakt enerzijds ook van zijn film een glamoureuze film. Naar verluidt draaide hij zijn film met de visuele stijl van Douglas Sirk indachtig (waarop Far From Heaven al een hommage aan was) en dat wil zeggen kleuren en vrouwelijkheid en zon. Maar onder de bonte jurken en het stromende licht liggen decadente waarden en verwrongen verhoudingen. De bevuilde onderstroom.
 
Savage Grace is een film die controversieel kan genoemd worden, niet enkel omwille van enkele plotwendingen, maar ook door de combinatie van esthetiek en plot. Kalin heeft er op toe gezien dat het publiek zich amper kan identificeren met de personages, maar tegelijk wel esthetisch entertaind wordt. Het resultaat is dan ook een film die niet eenvoudig is en zelfs wat verwarrend. In de plaats krijg je een film die de kijker niet bij het handje houdt, stijlvol is en schokt. En Julianne Moore heeft helemaal geen echte Oscar nodig, want in sommige scènes laat ze goud van het scherm vloeien. Aan ons om de druppels op te vangen.