DoodGewoon

- Jumper: in slaap vallen is niet verboden. Ergerlijk cliché, met een bijzonder doffe Hayden Christensen.

- Wanted: zie recensie

- Fur: onverwacht mooi, met een (opnieuw) ontzagwekkende Nicole Kidman.

- La Noche de Los Girasoles: zie recensie 

- Chinatown: stijlvolle misdaadklassieker uit 1974 met echo’s naar de film noir uit de jaren ‘40 (The Maltese Falcon en Double Indemnity). Faye Dunaway is ijzingwekkend als femme fatale.

- Mama Mia! (hopelijk de slechtste film van het jaar): zie recensie 

- Thumbsucker: leuke dramedy met de even onbekende als opmerkelijke Lou Taylor Pucci in de hoofdrol en enkele onverwachte bijrollen.

- Opera: horrorklassieker uit 1987 van de Italiaanse meester Dario Argento. Of hoe anders horror er kan uitzien: esthetiek boven realisme, sfeer boven verhaal, en bovenal, met ostentatief gedubde actrices.

- Charlie Bartlett: tienerfilm die meer verdient dan zijn onbekende status in Europa. Cliché genoeg om te ontspannen, fris genoeg om te verrassen.

- Forgetting Sarah Marshall: minste film uit de Judd Apatow-reeks (The 40 Year Old Virgin, Knocked Up, Superbad), door de slechts vage afdrukken van de Apatow-touch.

- Futurama: Bender’s Big Score: teleurstellend door de doorgedreven complexiteit van het scenario.

- Pink Flamingo’s: een van de eerste films van John Waters bevat al het zaad van zijn toekomstige repertoire: travestie (Divine!), absurditeit en seksuele ontwrichting. Maar dan in superlowbudget.

- El Orfanato: even ontroerend als eng, en met een schoonheid waar de Spanjaarden een patent op lijken te hebben. Geproduceerd door Guillermo Del Toro (El Laberinto Del Fauno).

- The Signal: ietwat geflipte horrorkomedie, bestaande uit drie hoofdstukken, geregisseerd door drie verschillende regisseurs.

- Diary Of The Dead: nieuwste film van George A. Romero, die maatschappijkritisch probeert te zijn, maar moraliserend is, en spannend wil zijn, maar vooral saai is.

Om drie uur ging de wekker. Voor mij hingen lusteloze tenen en rond mij lag het vuilnis van de dag daarvoor. Een schoen en twee kousen, de fles water waar ik moedig aan begonnen was, het vettige aluminium van de pita shoarma.
De binnenkant van mijn hoofd was volgekleefd met flarden – scheuren van afbeeldingen en stukken muziek, afbladderend door de giftige lucht errond. Sommige stukken waren verdwenen en voorgoed gewist. Ik kon slechts hopen dat de belangrijkste stukken overbleven.
Niets leek me te kunnen redden van het gevoel in de onderbuik van het heelal beland te zijn na de wereld te hebben getrotseerd. Het lege van een zondag, de anticipatie van een maandag.

En daar, op het einde van de wereld en op de rand van de hel, vond ik het antwoord.
“Kom, we gaan naar de cinema”

Het was een eenvoudig idee dat desalniettemin onmogelijk leek door het hardnekkige gevoel geen poot te kunnen verzetten. Om vijf uur, na anderhalf uur wikken en wegen, nam ik de finale beslissing.
“Kom, we gaan naar de cinema”

We wandelden op de warme straatstenen met een hoofd vol scheuren. De straat was bevolkt met soortgenoten – mensen die tussen dronkenschap en een kater bengelden, jongeren die niet wisten of ze moesten lachen of huilen, zingen of fluisteren, feesten of slapen.
Wij stapten trots, want wij wisten waar we heen gingen. The Dark Knight deed echter meer dan de ontspanning die we verlangden; twee en een half uur lang werden we geconfronteerd met de betekenis van cinema. Hij dient om verstomming te verslaan met grotere verstomming, flarden te overschilderen, maandagen te doen vergeten.

Tussen 1989 en 2005 was Batman nog de stoere stripfiguur uit vier fantastische films, vanaf Batman Begins werd hij een donker figuur in een tragische wereld, een tragisch figuur in een donkere wereld, een man met een zwart pak, maar naakt daaronder.
In The Dark Knight wordt Gotham City bedreigd door The Joker, een pervert die zijn invloed laat gelden door willekeur en irrationaliteit. Zijn daden lijken geen beweegreden te hebben, The Joker wordt niet gedreven door macht, geld, liefde of lust, maar heeft eerder een ongedefinieerd genot voor menselijk lijden en wreedheid. Hij is een ronddwalend gas, een onzichtbare oppermacht, die de film een rode draad van ongemak bezorgt.
The Joker lijkt daarmee dé post-9/11-angst te symboliseren, die van onveiligheid, van een een leven zonder vaste wallen of duidelijke richtlijnen, van het gevoel dat een druk op de knop de hele bevolking in een poeltje chaos kan doen veranderen. The Joker is het uitheems element dat de mens confronteert met de waanzin van zijn eigen soort en uiteindelijk met zijn eigen ondergang.

En waar de plaats van een superheld in zo’n scenario is, is minder duidelijk. Batman is geen overheersende figuur die The Joker in zijn eentje aankan, maar een edelfigurant in een wereld waarin goedheid een uitzondering is en vertrouwen schaars. En misschien verdienen die schijnbaar simpele eigenschappen al de noemer van superheld.
Zo lijkt elk personage in The Dark Knight zijn weg kwijt in de wereld. Hollywoodhelden met een duidelijk doel, een potentieel overtrefbare vijand en een onverstoorbaar geloof in het goede vind je niet in deze film. Er zijn zoekende mensen, twijfelende, vechtende, hopende.

Na The Dark Knight blijkt de wereld buiten de bioscoop ook veranderd. De mooie mensen die daarnet een ontbijtkoek in de handen hadden, zijn aan het zuipen en slaan wartaal uit. Oude mannen komen uit steegjes en bieden ons drugs aan. Kleine mensen uit kleine dorpjes kijken kwaad en lopen ons onbeschaamd voor de voeten. Branden ontstaan en omstaanders blussen die met alcohol.

Die nacht kwam de stad in brand te staan. En niemand deed iets.