DoodGewoon

Binnendringen is een werkwoord vaak gebruikt in het horrorwerk. Op het bovenste niveau is er het onbekende element, de vervormde of de gemaskerde, dat een veilig geachte plek binnensluipt. Maar. Niet enkel geografisch wordt binnengevallen, ook op het intieme niveau van het lichaam wordt ingebroken: kogels, messen, koevoeten, bijlen, kettingzagen, ijspriemen, spietsen worden talrijk gebruikt om binnenin het lichaam te dringen. De huid die onze organen samenhoudt, wordt doordringbaar. Ons lichaam valt uiteen.

Tegelijk wordt horror traditioneel gelinkt aan seksualiteit: ‘Sex equals death’, zei een postmodern personage in Scream nog. En inderdaad, mensen die handelen volgens hun lusten, gaan er vaak aan: tijdens Halloween stierven enkel seksueel actieve jongeren, terwijl pubernon Jamie Lee Curtis acht films overleefde. Het innemen van substanties blijkt trouwens evenmin een goed idee. U bent gewaarschuwd: houd uw grijpgrage handen van de plezante sigaret wanneer u in een horrorfilm terechtkomt. 

Los van politieke (‘don’t do drugs’) of katholieke (‘don’t have premarital sex’) bedoelingen, lijkt het binnendringen van het lichaam het gemeenschappelijke verhaaltje van beide polen, of het nu via penissen of drugs, of met moordwapens gebeurt. Meteen is het minder toevallig dat de helden in horrorfilms traditioneel vrouwen zijn, het geslacht dat – klassiek genomen – lichamelijk ‘penetrabel’ is, en de indringers bijna altijd mannen.  

Zo start ook Haute Tension (vertaald naar High Tension of Switchblade Romance), een Franse film uit 2003 van Alexandre Aja: een huis wordt binnengedrongen door een man die een gezin begint uit te moorden. Marie, een vriendin van de dochter en gast in het huis, is hier getuige van en tracht de mesdrager te ontlopen. Haute Tension is conventioneel enerzijds, maar houdt anderzijds een stiekem spel gaande met de tradities van de horrorfilm, bijvoorbeeld qua seksualiteit. Zo lijkt Marie een oogje te hebben op haar heteroseksuele vriendin. De obligate seksscène vooraleer de horror start, is dan ook een eenzame penetratie, maar de gevolgen zijn tweeslachtiger. 

Haute Tension, ‘hoogspanning’, lijkt niet enkel te verwijzen naar een elektrische toestand, maar ook naar de spieren van de kijker: de film zorgt voor een aangehouden spanning. De kijker leeft bijna fysiek mee met Marie, die maar niet lijkt los te raken van de stereotiepe moordenaar. Het bijzonder efficiënte camerawerk maakt dat we optimaal meegluren met de heldin en dat de ongemaskerde moordenaar toch verborgen blijft. Dankzij een fabuleuze Cécile De France en een fantastische regie is Haute Tension een van de beste horrorfilms van de voorbije jaren. Aja kent zijn klassiekers en gebruikt de clichés niet als cynische knipoogjes, maar laat ze verwijzen naar zichzelf. Alsof hij zijn publiek wil laten weten waarom de clichés zo verdomd goed werken. Zijn gebruik van muziek is bijwijlen geniaal: de elektrische hoogspanningsgeluidjes zijn zO griezelig en de liedjes zijn snijdend grappig of verrassend effectief. Ook sommige beelden zijn qua kleur en compositie verschrikkelijk mooi. 

Als u deze film wil bekijken, weet dan dat u zal moeten binnendringen in een betere videotheek, bij voorkeur in Franssprekend België.

Zie ook Trailertrash