DoodGewoon

Iemand had het ooit over de ‘oompf’ in films. Over de momenten waarop een tinteling over je armen gaat, als een koud briesje op een warme dag. Over de momenten waarop je niet hoeft na te denken, maar je overlevert aan het moment. Of: hoe je als kijker kan glimlachen zonder een grap te horen. En welke manier is beter om oompfs te brengen dan personages af en toe in een liedje te laten uitbarsten?

Dreamgirls is de nieuwste musical aan de horizon van Hollywood. En het oompf-gehalte liegt er niet om. Vrijelijk gebaseerd op de carrière van The Supremes en leadzangeres Diana Ross, is deze film eigenlijk een combinatie van musical en biopic. Typisch voor een biopic (een biografische prent dus) is een rise and fall - structuur: zo wordt Johnny Cash in Walk the Line eerst gekatapulteerd in het sterrendom (’nobody believed in me’), om dan ten prooi te vallen aan eigen succes, aan drank en drugs. Het einde van de biopic is dan ook steevast een louterend moment: de held is getekend door zijn val, maar eindigt in absolutie.

En zo gaat het ook in Dreamgirls: deze film van Bill Condon draait rond the rise and the fall van The Dreams (u ziet en hoort Jennifer Hudson, Beyoncé en Anika Noni Rose), een soul-popgroep die ontdekt wordt door amateur-manager Curtis Taylor (Jamie Foxx). Hun succes wordt steeds groter, maar tegelijk stijgen ook de spanningen binnen de groep.
Dreamgirls is, net als Chicago van enkele jaren geleden, gebaseerd op een Broadway-musical. De liedjes werden dan ook rechtstreeks overgenomen. Het opvallende is dat ook de liedjes zelf een rise and fall-parcours lijken af te leggen. Het eerste deel van de film zit vol upbeat nummertjes, maar deze worden in het tweede deel ingewisseld voor een karrenvracht ballads. Heel erg is dit allemaal niet, want de liedjes zitten vol soul. Letterlijk zelfs: ze verluchten steeds de ziel van een personage. Of wat denkt u van titels als ‘I’m somebody’, ‘I am changing’ of ‘It’s all over’: de personages zingen de emoties van zich af. En dit zorgt er ergens wel voor dat de film niet verzand in melige conversaties. Mochten zinnetjes als ‘I’m somebody’ of ‘I am changing’ gebruikt worden in een dialoog, zou dit misschien getuigen van emotionele recyclage, maar wanneer ze gezongen worden met een eigen soul, verandert de zaak wel.
Maar wees gewaarschuwd: de hoeveelheid oompf is niet miniem. De liedjes volgen elkaar in sneltempo op in deze meer dan twee uur durende film. Maar wanneer uw oren er op een goede dag klaar voor zijn, ga dan misschien eens kijken naar Dreamgirls.